Najstarszy znany dokument wymieniający Capoeirę pochodzi z 1789 roku — sądowy akt z Rio de Janeiro określa ją jako "najcięższe z przestępstw". Sztuka rozwijała się wśród afrykańskich niewolników w Brazylii, którzy ukrywali trening walki pod pozorem tańca i gry.
Brazylijski Kodeks Karny z 1890 roku wprost zakazał Capoeiry. Uprawianie jej groziło więzieniem. Mimo to mistrzowie przekazywali ją potajemnie — działali pod pseudonimami, które stały się dziś tradycją każdego capoeiristy.
Mestre Bimba otworzył pierwszą oficjalną szkołę Capoeira w Salvadorze. Wprowadził ujednolicony strój, system egzaminów i metodyczne nauczanie.
Prezydent Getúlio Vargas oficjalnie uznał Capoeirę za brazylijski sport narodowy i sztukę walki. Zakaz przestał obowiązywać. Równolegle Mestre Pastinha otworzył swoją szkołę Capoeira Angola — zachowującą pierwotne, afrykańskie korzenie stylu.
Mistrzowie tacy jak Mestre Acordeon zaczęli wyjeżdżać do Europy i USA. Capoeira szybko zyskała globalnych fanów. Do Polski trafia w latach 90.
UNESCO wpisało Capoeirę na Listę Reprezentatywną Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości — jako pierwszą brazylijską sztukę walki. Dziś praktykowana jest w ponad 100 krajach na wszystkich kontynentach.
Od lat 90. Capoeira dynamicznie rozwija się w Polsce. Capoeira Wilanów, jako sekcja grupy International Capoeira Raiz, kontynuuje tę tradycję w Warszawie.
Mestre Bailarino urodził się 25 lipca 1969 roku w São Gonçalo, Rio de Janeiro. Z Capoeirą zetknął się po raz pierwszy poprzez swojego kuzyna w 1976 roku. Trenować zaczął w 1980 roku u Mestre Travassos.
W 1988 roku otworzył swoją pierwszą akademię Capoeiry i zaczął pracę jako instruktor. W 1991 roku rozpoczął pracę w Policji, przez co miał mniej czasu na treningi. Jego kolejnym mistrzem i mentorem został Mestre Bocka (Jorge Leite).
W 1992 roku, w wieku 23 lat, dostał tytuł mestre od Mestre Travassos. W 1993 roku za namową Mestre Alexandre Batata wstąpił do grupy Muzenza.
W 1999 roku wystąpił z Policji i poleciał do Europy. Pierwsze lata spędził prowadząc treningi w kilku miastach Portugalii, gdzie organizował duże eventy i zostawił kilkuset uczniów. Następnie mieszkał w Anglii i Hiszpanii, aby ostatecznie osiąść w 2006 roku w Berlinie.
W 2007 roku Mestre Bailarino założył własną grupę International Capoeira Raiz, która obecnie ma swoje oddziały w Portugalii, Polsce, Niemczech, Czechach, Hiszpanii i na Ukrainie.
Kliknij kartę żeby przeczytać więcej.
Uprawianie Capoeiry groziło więzieniem — władze widziały w niej zagrożenie. Mistrzowie ćwiczyli potajemnie pod pseudonimami. Ta tradycja przetrwała: apelido nadaje Mestre swoim uczniom (alunos).
Angola to styl tradycyjny — powolny, sprytny, bliski korzeniom. Regional jest dynamiczny i akrobatyczny. Wiele szkół łączy oba podejścia, czerpiąc z każdego co najlepsze.
Pieśni opowiadają o historii Capoeiry i jej bohaterach. Wykonywane po portugalsku, pełne afrykańskich rytmów. Kto śpiewa, rozumie Capoeirę głębiej.
W 2014 roku Capoeira trafiła na Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO — jako symbol walki, kultury i tożsamości afrykańskich Brazylijczyków.
Grę w Rodzie porównuje się do szachów — każdy ruch jest odpowiedzią na poprzedni, a przewidywanie intencji partnera jest ważniejsze niż siła. Intelekt i ciało działają razem.
W brazylijskich favelas Capoeira od lat jest narzędziem pracy z młodzieżą. Bezpłatne zajęcia uczą dyscypliny i szacunku. To jeden z powodów, dla których Capoeira jest czymś więcej niż sportem.